Dik schild aan calorieen psyche ...

Goedemorgen dokter, zou u eens op m’n schildklier willen prikken?
Ik moet bijna wél zo’n traag werkend ding hebben zeg ik er nog achteraan.
Hij klonk overtuigend tijdens spreekuur dat er niets mis was met m’n schild. Ja wel met mijn eigen schild. Dat ontkende hij niet. Ik zat verkeerd in de grafiek wat m’n BMI betreft. Of ik op wil letten! Opletten?? Waarop?
Ik groei dicht van water hoorde ik mezelf nog zeggen en herhalen met de deur al in mijn handen. Maar goed het is het ergste van de wereld niet natuurlijk. Het is alleen altijd nog beter een ander of iets de schuld te geven van je eigen tekortkoming. En het valt tenslotte niet mee als je een steunkous aan moet trekken bij iemand van 90 jaar waar bij je kop paars aanloopt vanwege zuurstof gebrek door een overdaad aan vet wat nauwelijks tot niet in je te strakke broek opgepropt zit.
Elke week neem ik het me voor.
Elke maandag start ik met een ‘even om in de feeling te komen dieet. ‘
Dan begin ik opgetogen aan twee lepels pindakaas wat al bijna niet van de lepel te krijgen is laat staan van mijn gebit.
Maar dankzij de uitgeperste grapefruit laat dat smeuïge goedje los. Met een bijkomstigheid alsof het glazuur ook bijna van m’n tanden weekt. Maar het begin is er.
En het is het waard. Want halverwege de ochtend drijft mijn vocht bijna uit mijn schoenen.
Een verademing. Eind van de middag als de dieetverantwoorde pannetjes staan te koken prik ik onverantwoord steeds een vork in het verkeerde pannetje. En slurp ik het vet langs mijn kin naar binnen.
Als je trek hebt smaakt zelfs gesmolten boter als delicatesse.
Ik herpak dan mezelf door naar de kast te draaien. Die bezit een spiegel. De zichtbare zadeltassen helpen mij door een barrière van hap gare kale boontjes heen. Niets toegevoegd.
Trots ruim ik af en neem me voor in plaats van een candy crush episode vrij te spelen los te gaan op de crosstrainer. Minstens een uur. Vond ik ‘vroeger’ ook zo lekker, eerder te kort zelfs.
En zeker nadat ik alle updates voorbij heb zien komen van bootcampers, spinners, en hardlopers. Tssss uitslovers denk ik dan.En natuurlijk moet er dan zo'n slank ding ook nog 's zo nodig aan een detox kuur. En herbalife shakejes. Want anders ? Anders redden ze het waarschijnlijk niet. Kost nogal wat discipline en een knop omdraaien. Zo'n shakeje alleen is niet genoeg hoor mutsje denk ik dan hardop in m'n onuitstaanbare te kort aan calorieën bui.
Nog trotser zit ik dan net als gisteravond op de bank. Alles al naar bed en de stilte overheerst. Alle irritant krakende smakkende kaken van chips en krakelingen met suiker zijn weg. Ik heb de eerst dag volbracht. Totdat RTL late night begint. Dan verorber ik in een mum van tijd toastjes met vette krabsalade. Prop een half aangebroken zak chips en blokjes oude kaas naar binnen. Neem nog een handje Engels drop en sluit af met een beetje koude pasta salade met extra maggi.
Als Humberto in beeld komt raken duidelijk mijn smaakpapillen wakker. Dat krijgt mijn schildklier gewoon niet aan gewerkt.  Het ligt aan hem. Het moet wel. En anders nog maar 's een keer langs de dokter.  Misschien dat hij kan prikken op mijn psychologische schild.

Tijd gegeten

whappje van dochterlief ….

Ik heb trek in pizza , pasta, pannekoeken, turkse pizza, shoarma, kapsalon, big tasti, subway en gigantisch in frituur. Dus ma , doe er wat aan…  kaas niet vergeten he op mn pannekoek mocht je die in een vlaag gaan bakken voor je allerliefste dochter , en spekkkk!!! Maar liefst m'n pasta!!  .. love yoouuu !!

En zo geschiedde.

Ik sta me dus al twee middagen tussen alles door in het rond te gastellen. Niet dat dit erg is want er moet nu eenmaal gegeten worden. Maar als ik dan net als vanmiddag iets later thuis kom dan de bedoeling was door drukte op de weg, staat puber 1 al in het begin van de straat boos te gebaren met z’n telefoon waarom ik nooit op tijd ben. Kaartjes schoolboekenbal moeten voor eind van de middag gekocht. Gelukt! En we gaan frituren ma want dat heb je beloofd.

Puber 2 staat bij terug komst te gillen waarom zijn trainingstas nog niet eens is uitgepakt laat staan gewassen. En of ik toch wel weet dat hij wéér moet trainen vanavond. Over drie kwartier ma, dus opschieten met eten. En liever een broodje uit de oven met gebakken ei. Geen normaal gebakken ei, maar zo’n rul ei, met van alles er door heen. Want patat is te zwaar als je moet trainen!

Ik schiet snel naar de supermarkt in het kader van verantwoorde pasta voor mij en dochterlief die inmiddels whappt dat ze van stage gelijk door gaat om setjes kleding te passen voor de modeshow van zaterdag en op tijd wil eten want ze staat op een beurs vanavond. “ Natuurlijk schat, alles onder controle.

Ik schiet voor de tweede keer naar de supermarkt want de frituurpan staat rood gloeiend maar het vet ontbreekt. Hijgend pletter ik het vet er in en in no time sist het goud gele frietjes.

Telefoon.
Of dat puber een wedstrijdje kan voetballen. Natuurlijk! Oh binnen nu en vijf minuten wordt hij opgehaald. Tas inpakken. Shirt kwijt. Scheenbeschermers drogen nog aan de lijn. Mahamm pak een handdoek en schone onderbroek! Snel!! Ze staan al te wachten. Mahamm waar is mijn jas? En je patat dan schat? Boem deur dicht en weg …

Koude vers vette goudgele frietjes de prullenbak in. Pasta afgegoten en gemengd met eigen geteelde tomaatjes en boontjes. Sausje er doorheen en wachten op dochterlief.

Telefoon.
Mam is het goed als ik bij neefjes oma bami eet? We zijn nu toch al in bijna te laat en heb ik in ieder geval nog eten. Naar huis dochterlief!!! , want ik heb speciaal voor jou ook nog eens jouw pastasoort gemaakt en de patat al weg gepletterd en je broertjes zitten ook al niet aan tafel maar eten op de fiets en onderweg en of op het gras. Ik eis jou aan tafel!!

Dochterlief heeft zich net verkleed. Haar haren gedaan. Haar tas verwisseld voor een andere tas. Haar horloge verruild voor een ander horloge. Haar parfum gesprayd en haar tanden gepoetst. Want die gore pasta , ja die wel lekker is normaal gesproken maar je stinkt er van uit je mond en daarom ook maar net twee hapjes in snelheid naar binnen gepropt. Dan maar liever met een wat lege maag op de beurs.
Boem deur dicht.

Ik staar naar het volle aanrechtblad en vuile gasstel. De hond kwispelt. De enige bij wie het water uit de bek loopt en tijd heeft. Maar ze is allergisch. Mijn pasta is koud.

Telefoon.
Manlief vertelt dat hij heerlijk aan een wijntje zit, en wacht totdat zijn eten geserveerd wordt. Uitzicht over de zee. En jullie schat? Hebben jullie al gegeten?

Ja net, antwoord ik ….

 

 

"Uitgezakt" blenderen ...

Ik ben niet alleen weer noodgedwongen gaan spinnen vanmorgen. Ik blender me ook nog eens suf. En nou niet omdat ik dat groene gemalen spul met rauwe spinazie blaadjes gemengd met kokos , mango’s, sinaasappelsap en een vleugje magere yoghurt lekkerder vind dan een stokbroodje uit de oven met een heerlijk extra laagje gesmolten oude kaas,  maar puur omdat ik "uitgezakt" ben geraakt.

Tenminste  dat zeggen ze hier in vieren. Vooral de jongens beamen dat bijna dagelijks.

Ze roepen als ik na twee aangepaste maaltijden per ongeluk een chipje steel van hun ongeveer 16 zakken in een week, dat ik heel goed bezig ben om nog meer uitstulp dijen te creëren. Dat als ik met mijn handen in mijn zij in een onoplettend moment naar buiten staar  aardig wat op mijn riem heb rusten. Oh nee,  “het hangt er inmiddels over heen Ma “, je bent aan 't uitzakken niet normaal', roepen ze dan. Als ik ‘s avonds in mijn shortje en bh ze nog even welterusten ga wensen, of ik dan niet te snel de trap op wil rennen want dan ‘klotst ‘ en ‘joh kijk dat lekker drillen dan , zo zichtbaar. Mijn buik en billen. En ontstaat er een hysterische rap in ‘vet’ gillen.   Als ik dan nog een soort samba dansje opricht slaan ze hard lachend hun handen voor hun ogen en vragen of ik dat alsjeblieft noooit meer wil doen. Want, ‘Ma echt hoor, je bent helemaal uit proportie.” Het ziet er heel 'smerig' uit.’

Dat ik er drie jaar geleden uitzag alsof ik anorexia nabij was hebben ze niet opgeslagen in hun kinderhoofdje. Dat ik toen vrij egoïstisch was om elk vrij uur te sporten gelukkig idem dito niet. En dit terwijl ik er alles al een tijdje aan doe. Ik let overal op en stop niets overbodigs in mijn mond. Het zijn mijn hormonen en mijn leeftijd jongens, verantwoord ik mezelf. Nou daar heeft ons pa toch ook geen last van! Niet?? vraag ik dan, nou die is anders ook aan het uitzakken hoor.!Maar nee pa voetbalt en heeft spieren. Spieren?! Je vader?! Ja in z’n linker bil misschien , maar ook je paps is uit proportie hoor! En ik wielren nog af en toe plus ren ik heel de dag achter al jullie troep aan en werk ik ook nog eens bijna 30 uur per week. Nou mam, dan nog harder werken want het ‘werkt' duidelijk averechts …, en knijpen daarbij dan in mijn zij om het extra te beamen. Ook moet ik op mijn onderkin letten als ik geconcentreerd whapp, want voor ik het weet gooien ze een afbeelding die niets aan de verbeelding overlaat  in de familie groepswhapp net zoals pas mijn zogenaamde over mijn broek bruisende sixpack in zithouding tijdens het avond eten. En oh ja ma, trek of je tieten een beetje omhoog of koop een andere bh want uit deze die je nu aan hebt  is de houdbaarheid!

Op dit moment giet ik de groene smurrie in een grote mok. Het ruikt nergens naar. Het smaakt wel naar spinazie. Zonder een geprakte aardappel gedrenkt in badje van bruine jus. Ik klok het naar binnen zonder te proeven verder. Water bij de wijn heb ik gedaan. Het spul werkt vocht afdrijvend wat dan weer goed is voor mijn hormonale enkels en wallen waar ik volgens mijn jongens ‘s morgens een bosbrand mee zou kunnen blussen. Ik voel me enorm energiek na twee weken blenderen en de rest. En ik blender door! Want dat manlief plagerig in mijn ‘six buikrollen en m'n stulpdijen knijpt heb ik geen last. Maar ik vertik het om een “uitgezakte” moeder te zijn!

Oma .. ( zo cryptisch is dat niet) ....

Gisteravond stapte ik van m’n wielrenfiets en dacht ineens aan oma.

Ohh wat erg dacht ik. Niet gebeld. Niet aan haar gedacht. Ja half de middag eventjes. En niet eens langs geweest!

Mensje is 90 jaar en moest maandag voor een simpele oogoperatie. Staar.

Vol goede optimisme ging ze dit avontuurtje aan, maar mislukte. Lens was er uit maar de arts kreeg er geen nieuwe in. Met spoed de volgende morgen naar Den haag. Gespecialiseerde arts heeft oma weer ‘gemaakt’.

Ik betrapte me er gister op dat we oma een beetje verwaarlozen. Nu heeft zij haar bezigheden nog dagelijks en zit ze weinig alleen, maar toch.

In elk geval, gisteravond sprong ik snel onder de douche en verplichte mezelf ‘even’ bij oma te gaan kijken.

Door het raam zie ik ze al zitten. Onderuit hangend in de stoel. Ik glimlach. Haar wit grijze krulletjes net boven de leuning uit en haar oog afgeplakt.

“Ik zie spinnen lopen zegt ze”, bij binnenkomst. “Dat had die arts weleens mogen vertellen dat ik gekke zwarte beestjes zie lopen op de muur.”

Ik nestel me op de bank en ze begint te vertellen. Opgewekt en opgeruimd. Geen teleurgesteld woord over tegenvallende operatie van maandag. Ze neemt het zoals het komt en is. Als ze straks weer maar kan cryptogrammen. Want dat doet ze het liefst van 's morgens vroeg tot 's avonds laat.

Ze heeft het alleen druk over de ‘reis’ er naar toe. Oma is namelijk niet gewend te reizen. Ze komt niet verder dan dit dorp. Auto rijden is  sowieso haar hobby niet. Ze is dan ook met haar ruim 100 kilo veilig achterin gaan zitten. In de tweedeurs auto van paps en mams. Daar heeft ze zich in gewurmd. Want als ze normaal voorin gaat blijft ze liggen zoals ze er is ingevallen, maar achterin vergt wat ergotherapie. Er uit was ingewikkelder vertelt ze.  “Je vader heeft moeten trekken en sjorren aan m’n benen of het een lieve lust is en kneep zo hard in m’n kuiten dat ik m een klap wou verkopen. Eenmaal één poot buiten de deur wou de andere niet. Weer trekken en sjorren. Nu lig ik uit z’n voegen dat begrijp je.
En hard rijden op die snelwegen. Ja je vader niet hoor. Die werd nog gewoon bij de toegestane snelheid voorbij gevlogen. Levensgevaarlijk! Ze stoven voorbij!
En groot dat ziekenhuis, niet normaal. Rolstoelen gewoon voor niks he. Hier moet je er een muntje in stoppen. Ik moest wel met de rolstoel, want m’n rollator zat klem gevouwen in de auto van je vader en toen ik en m’n rollator er eindelijk inzaten, kon de deur niet dicht. Dus dat rotding er weer  uit. Je vader zuchten. Toen deed dat apparaat het niet. Die Tomtom. Die gaf naar huis aan en we moesten er nog naar toe. Zijn we langs je zus gereden. Die stond in haar onderbroek aan de weg dat ding in te stellen. Der haar zat op zolder zo wild.  
 
Ik kijk naar oma en heel haar lijf schud van het lachen.

Leuke arts trouwens. Beetje halfbloedje. Vroeg of stellendam in de buurt was waar wij wonen.  Ja zei ik en Goeree. Begreep hij niet natuurlijk. Moest nog plakkers plakken op m’n borst. Hij wurmen onder m’n shirt en toen vroeg hij of ik wel eens op ouddorp kwam bij de stranden. Ja vroeger. Maar nu niet meer hoor. Water is te nat en t zand te zanderig. En allemaal kwallen. Weet je wat ook typisch was , gaat ze verder, al die mensen die ik zag zitten in de hal waren geholpen net als ik aan hun linker oog. Toch raar? Morgen moet ik weer terug he. Voor twaalf uur moeten we er weer zijn. Je vader en moeder zijn blij met me. En dat voor twee minuten controle moet je maar denken. Maar ik zeg, we pikken gewoon een van der valkje hoor onderweg.

Oma, vraag ik terwijl ze verder ratelt over de lift in het ziekenhuis en het te harde broodje met kaas voor haar kunstgebit, wil je nog iets voor ik zo vertrek.
Ja zet maar even een bakje thee. Twee zoetjes er in. En een sneetje zoete koek met een lekker laagje boter. En in die trommel he Jo, boven je warhoofd zitten kaakjes. Nee! Die droge taaie dingen die hoef ik niet. Trommeltje er naast. Dat zijn van die heerlijke met een laag chocola. Die wil ik er ook nog twee, heb niet veel gegeten vandaag en moet de scha in halen van dat nuchtere gedoe van vanmorgen. Neem je nog een dropje jo? Hier die vind je toch zo lekker, ze staan er voor.

Kus op der wang en ik vertrek. Afwas staat er nog oma? Ja lekker laten staan. Morgen weer een dag!

Op de fiets naar huis bedenk ik me dat het uurtje niet alleen zo om was, maar dat het eigenlijk gewoon heerlijk is om bij oma te zitten , naar haar te luisteren en er te zijn.

Thuis lees ik m’n whapp.

Mijn zus:  Jo vergeet je oma niet vanavond. Ik ben ook net geweest en ik bedacht me dat het heerlijk is om bij haar te zijn. “ Gezellig en op der praatwater.”

  

Moederdag ...

Nou gewoon, net als anders

Nadat ik thuis kwam van mijn ochtenddienstje overviel me de stilte. Niet de chaos hoor , die was gelukkig net als andere ochtenden gewoon aanwezig. Vier kinderen waarvan twee stijf op de bank met een koptelefoon op en enkel met een hand gebaar mij tot stilzwijgen manen. Dochterlief in geen velden of wegen. Ja de weg van haar vriendje. Knul drie een dorp verder die overhaast whappt waar ik in vredesnaam blijf. Ik zou hem namelijk tien uur ophalen na een nachtje kampioenfeest. En nu niet die haast omdat hij me graag wil zien omdat ik zijn moeder ben, maar omdat hij fucking barst van de slaap en hij morgen ook al kei vroeg op moet.

Een overspannen zus aan de telefoon die mij onder mijn sneldouche belt met de vraag voor een passende tekst. Niet veel later terwijl ik in de lift mezelf omhoog laat liften met bloemetjes naar de tweede verdieping van schoonmams mijn broer aan de telefoon. Tekst klopt niet! Nee dat kan. Ik had moeilijkheden om een passende zinsbouw te creëren terwijl ik mijn minder gladde benen aan ‘t bijbouwen was in een tempo waar een bliksemschicht bij verbleekt en de conditioner  uit m’n haar in m’n ogen droop. Waarna ik zinsverzinnend door de regen nog even de hond uit laat omdat mijn jongens nog steeds in de lauw stand op de bank liggen. Maar daarna inmiddels fris en fruitig richting mijn mams zijn gefietst zonder ook maar even op mij met nog meer bloemetjes te wachten in de veronderstelling ik toch altijd met de auto ga en niet met mijn dikke kont en opgepompte bovenbenen zoals ze dat dan lief zeggen op de skelter pas.

Thuis gekomen wacht mij een verrassing. Dochterlief met vriendje gezellig thuis. Maar bij de kapstok krijg ik al te horen mijn mond te houden. Herhaling songfestival. Of ik niet zo ubervrolijk wil doen, want die bikini de ze heeft besteld past niet en nu hoeft ze natuurlijk nooit geen andere meer. En lekker een pasta schotel ??  Welnee echt niet hoor mam. Hebben vriendje en ik helemaal geen trek in. Gewoon je mond houden mam nu , vier nummers nog. Wij frituren liever. En mam? Ach die eet in de auto een banaan op weg naar opa. Zoonlief moet met spoed een fietsventiel. Voor morgen. Anders krijgt hij een 1. Echt snappen wil ik het niet en heb er ook niet naar gevraagd. Missie geslaagd en ik draai verder met de trommels van de droger en wasmachine mee in het ritme van de stlte. En zwijg.

 Heerlijk rustig dacht ik stiekem. Stiekem en heel even.  Even te snel. Want er breekt complete paniek uit omwille een toets engels unit 4. En die heeft hij morgen! Echt hoor, het hangt altijd op de koelkast en nu ze ‘m moeten leren is hij weggegooid door ??   Juist mama natuurlijk! Mama gooit alles weg of de verscheurt het. Mam scheurt alles in drieën! En let nooit op wat mijn handen vast houden. De paniek overheerst in stem en gegil. Ik blijf moederlijk kalm en zorg niet veel later voor een in 400 % vergrootte engelse toets op mijn laptop via facebook op mijn tijdlijn. Waar ik mijn paniek puber achter zet en overgil dat hij het er beter gelijk  instampt want ik na half negen niks maar dan ook niks meer doe!  Do you like? NO I DON’T .

Check ik tussen alle buien door een schoolreiskoffer in check dubbelcheck voor de zoveelste keer en vindt manlief het nodig  mij nog even op de hoogte te stellen in verwegnistan over zijn vertraging in vluchten naar een ander gebied maar niet weet hoe laat hij gaat stijgen. Terwijl ik dus de sokken en broeken tellende  aandacht probeer te verdelen tussen zoon, koffer en een liga etende man aan de andere kant van de wereld gilt er nog eentje van beneden of ik soms weet waar zijn schooltas is gebleven en of ik  heel toevallig ook niet zijn oude gymschoenen heb weg gegooit.  Zet ik de wekkers alvast op vroeger dan vroeg voor morgen. Want dan vliegen al mijn eenden weer uit naar leer processen in getallen en zinnen. En leer ik gewoon weer net zoals ik elke dag nog leer.

Ik sluit de slaapkamerdeur van puber toets engels unit 4. Mam ?  hoor ik als ik de trap af loop naar beneden.
Ja vervelend ventje , wat is er nu nog?!?

bord

‘Plate’

Champignon

‘Mushroom’

Koelkast

‘Fridge’

Do you like beans

‘No I don’t’

Do you love me?

Yes I do !

 

 

 

 

 

fysio in het kort ....

Heerlijk zo’n therapeut. Echt hoor goddelijk die handen en oke ik sta weer iets rechter dan dat ik afgelopen week stond. Maar vooraf een psychotherapeut zou in ieder geval voor mij ook een aanwinst zijn. Al voor ik op die tafel klim. Fysio. Ik blijf het een nogal apart obstakel  vinden. Altijd al. En dat heeft nu niets te maken met fysio inhoudelijk maar vanmiddag op die tafel wist ik weer waarom ik er inhoudelijk niet van hou.

Eigenlijk al vóór op de tafel.

Ik krijg steeds vaker klachten. Langdurig en heftiger. Maar ik vertik het om te bellen. Zo soepel als dat het misschien helpen zal, zo nog meer on soepel wordt mijn houding en mijn hele lijf bij de gedachte naar fysio te moeten. Ik ben nog nooit eerder geweest dan enkel een keer voor een frozen shoulder met allerlei peesontsteking combinaties. Maar vandaag had ik geen keus. Ik moest.

Vanmorgen vraag ik dus eerst mijn vriendin of je bij rugklachten en fysio alles uit moet. Ja Jo natuurlijk , op een broekje en bh na, whappt ze vrolijk terug.

Wat??! Oke , dacht ik daar heb je het al.

Ik whapp manlief in de woestijn. Schat, nu hoop ik toch echt niet dat je alles uit moet op een setje lingerie na, want ik bezit nou net niks wat degelijk is. En met niks degelijk bedoel ik niet dat ik iets draag wat  overeenkomt met een rood zwart leer jarretels achtige niemendalletjes , maar ik heb niks compleet. Niks in elke vorm of maat. En buiten dat draag ik alleen maar iets wat op stringetjes lijkt.  Niks mis met die dingen.  En niet dat iemand dit wil weten of interesseert of überhaupt er iets mee opschiet het nu wel te weten. Ik wou tot vanmiddag ook niet dat iemand buiten mijn cirkel van binnenshuis om dit zou weten laat staan zien. Ik vind het namelijk nogal een struikelblok om met mijn billenomvang in wat voor broekje dan ook, me in een of andere positie te moeten gaan manoeuvreren van een bepaalde oefening op commando?!

 Hahaha, whaptt manlief terug, maak je niet druk en ga liggen. … ??

Juist.
Het  gesprekje viel mee.  Therapeut dacht wel te weten wat er dwars zat. En ik dacht alleen maar heel dwars hoe dom ik was om niet aan een kort broekje te hebben gedacht. Te laat!

Ik kon er niet omheen zag ik al. Uitkleden kon niet naast de spiegel maar er gewoon heerlijk voor. Gepaste positie zag ik gelijk bij het hinderlijke uittrekken van mijn laarsjes. Kont klem tegen de tafel, hoofd in de spiegel. Het hypermoderne en enige op een onderbroek lijkende gebloemde stofje schittert om mijn nog winter witte lijf in de net iets te felle lamp. Een echte Victoria Secret. Meegenomen door manlief als kadootje. Drie maten te klein. Zucht. Striemen net in het midden wat ooit taille is geweest. Lachen , adem in houden en duiken op die tafel. Who cares.

Inderdaad who cares. Want dit was nog niks op mijn aangehouden geitenwollen sokken lijkende voetwarmers na dan, vergeleken met alles in dat kleine half uurtje er na. Want oh my goodness zeg. Net als ik er overheen ben gestapt, of in dit geval over heen ben gaan liggen, rol ik bij de voortgeduwde beweging op mijn linkerzij en voel ik dat mijn benen naar mijn neus worden gevouwen. In de hoop dat mijn enige en favoriete bh die ook aan de te strakke kant is, me niet in de steek zal laten rol ik weer als een soort van rolmops uit een blik zuur terug op mijn rug. En blijft mijn wisselvallige E versus F cup er gelukkig nog net zo in zitten als ik ze er vanmorgen heb ingeschud. Buik inhouden en alles aanspannen mag niet, dus hoe subtiel ik ook word terug gedraaid het hele gebeuren heeft toch duidelijk veel weg van een golfslagbad. En net als ik denk het te hebben gehad, lig ik nog voor ik kan protesteren weer op mijn zij met mijn knieën klem tegen mijn voorhoofd. Ontspan zo goed mogelijk is de opdracht. Ontspannen , ontspannen? Het enige wat ik zie in gedachten is mijn te kleine gebloemde victoria secret in alle glorie 190 graden richting het noorden! Mijn hoofd loopt voelbaar paars aan van zowel de pijnscheuten als mede de ademnood die mijn buik veroorzaakt in deze aantrekkelijke aller charmantste pose onder het genot van een niets verhullend tl lampje.

Op de vraag of het gaat en of ik aan wil geven bij de volgende handeling wanneer het niet meer gaat, knik ik verlossend.

Gelukkig, de therapeut begrijpt het.

Het ging namelijk al niet voor ik binnen stapte.

 

 

Bijzonder ontbijtje ...

In de auto glimlacht ze naar me. Zo’n lach die alleen haar past. Geen idee wat ze me er mee wil vertellen. ‘Samen’,  zeg ik vanmorgen. We gaan lekker rustig samen jij en ik. In de auto net na de rotonde bij de watertoren vertelt ze dat het roeien met haar vader gisteravond leuk was. In het begin. Op het einde werd het koud zeker, vraag ik terwijl ik even opzij naar haar kijk. Een dikke blonde lok valt over haar linker oog. Ja het werd koud. Maar dat kwam ook doordat we op de weg terug een verhaal mee kregen over een te vroege dood. Mensen gaan best wel heel vaak vroeg dood. Zomaar ineens ook he. Ze kijkt naar buiten. En ik kijk stilzwijgend mee. Koud zeg ik, is het. En ik zie de bomen gemengd met het wit van fluitenkruid langs flitsen. We zeggen allebei even niets tot op het parkeer terrein van de Hema. Straks hebben we geen plaatsje , zegt ze. Natuurlijk wel, zeg ik terwijl we allebei in de lach schieten omdat een wat oudere mevrouw lijkt op de Nederlandse vlag. Ze draagt een rood shirtje op een witte rok met blauwe noppen. Half stok denk ik in mezelf als we verder lopen. Plagerig geef ik haar tikje in haar zij. Ze giechelt. Aan het tafeltje bij het raam lacht ze weer die glimlach naar me als ze haar stokbroodje besmeert met aardbeienjam. Na het roeien gisteren, vertelt ze, hebben papa en ik nog een happy meal gedeeld bij de Mac Donalds. Ik had honger en papa zei dan nemen we zo’n grote en delen we samen. In gedachten zie ik haar vader voor me. Aangeslagen maar groot voor haar. M’n broertje komt ook weer thuis he vandaag na een nacht logeren zegt ze happend van haar broodje. Naast ons aan een ander tafeltje zit een meisje met haar moeder. Het meisje draagt klompen. Ze heeft een euro in haar hand, die ze geeft aan haar moeder. Ze knikt naar ons. Het ontbijtje krijg ik alvast voor Moederdag  fluistert ze trots.

Het laatste slokje sinaasappelsap wordt opgedronken en we lopen samen nog even door de winkel.

Ik pas een leesbril en ze lacht. Ze lacht hardop. De derde vind ze beter bij mij passen. Ik neem ‘m.

Wil je ook nog iets?,  vraag ik aan haar en sla een arm om haar heen  als we richting een bak lopen  gevuld met hele kleine shirtjes. "I love my mam en dad" leest ze in klein gedrukte bloemetjes letters en pakt zo’n klein shirtje in haar handen. Leuk voor ons kleine nichtje zegt ze. En houdt het shirtje vast. Wil je echt zelf niets liefje? , vraag ik nog een keer terwijl ik een kweekpotje pak met een klavertje vier erop. Ze bestudeert het potje en zegt deze wil ik wel voor mama mee nemen. Het zijn geluk klavertjes vier die je moet zaaien ….

We rekenen af en lopen terug naar de auto.

Had je nou echt niet iets leuks voor jezelf gewild Saar? Nee hoor tante Jo, zegt ze, Ik heb alles.

Gekreukt ...

Hij noemt me tegenwoordig Roelien …

En Roelien strijkt niet. Tenminste dat denk ik, ik heb ze tenminste niet met een bout in de weer gezien in Gooische vrouwen. Ikzelf strijk ook niet. Sinds onze trouwdag draagt hij ongestreken shirtjes. Zijn moeder heeft daar in het hele begin weleens wat van gezegd. Ze zei , 'Zo heeft hij er bij mij nooit bij gelopen hoor.’

Ze bedoelde verkreukt. Hij loopt er bij mij sindsdien verkreukt bij. Nu kan ik heel goed met mijn schoonouders overweg. Ik strijk alleen niet. Maar ze hadden dat in no time geaccepteerd hoor. Dat verkreukte. En ongeacht dat ik alles ook nog eens in de droger stop valt dat kreukje af en toe best mee.

Maar vanmorgen net na elf uur voelde ik mezelf een beetje verkreukt. Ik stond namelijk te strijken. Met een tekort snoertje. Of in ieder geval een te ver stopcontact. Of een te laag bed , want aangezien wij geen strijkplank bezitten ben ik verplicht op ons bed te strijken. Waardoor dus mijn rug , mijn nek,  mijn linker bil en eigenlijk mijn hele voelbare ik in de kreukels kwam. Manlief zelf niet. Die pakte zijn koffertje. Gooide wat naar zijn idee verkreukte over hemmetjes op bed. Belde  met  z’n  blackberry in het Engels. En he said that they hopefully had a good flight back. And that he saw them next week. Hij converseerde vloeiend verder terwijl  ik worstelde in mijn knal blauwe bh met een wat ouder niet bijpassend  HEMA broekje waar het elastiekje de ergste elasticiteit van heeft verloren  verder met het verdomde korte snoertje  terwijl de stoom  uit het strijkijzer komt en op mijn blote voeten drupte. Nog een overhemd en er komt stoom uit mijn oren dacht ik. Niet door mijn wereldreiziger hoor met zijn dresscode notulen. Daar kan hij niks aan doen. Dat zijn voorschriften. Sinds hij heel de wereld over gaat is er niet veel verandert  behalve dat ik strijk en hij vaker van huis is, maar ook wat meer  thuis dan normaal omdat hij af en toe gezellig  thuis werkt. Voor manlief is het vaak een omschakeling. Niet alleen in taal, tijd en land, maar ook in diner. De voor geschotelde kreeftjes op een bedje van fine dining is voor manlief gelukkig niet echt wat hij verstaat onder smakelijk wat weer tegenover de smakelijkheid van hoge hakken en kort gerokte serveersters staat. Maar toch het liefst thuis eet omdat hij daar zijn favoriete moes krijgt geserveerd op een tijdstip waar mijn kaplaarzen net uit gaan en de modder van de nat geregende hond nog vers tegen de deur plakt. Maar echt hoor zeg ik , een stropdas schat gaat te ver. Je hebt je zeven dagen baard er al afgehaald en dat is stropdas genoeg. Zo ultra netjes glad. En over glad gesproken. Ik strijk tegenwoordig zo glad dat er gewoon een kaarsrechte scherpe vouw in de mouwen zit. Dat verbaasd manlief dan weer. Hoe krijg ik die vouw er uit , vroeg hij laatst. Niet schat. Gewoon lekker laten zitten. Je gaat tegenwoordig gevouwen door het leven, weer eens wat anders dan gekreukt.

Witte tegels ..

Ik zet mijn fiets tegen het muurtje onder  de keukenraam. De achterdeur zou open zijn. Ik stap naar binnen en kom via de berging in een smal keukentje. Het lichtje van de afzuigkap geeft een warme gloed over het aanrecht. In een oud geisertje waakt een vlam. Twee glazen staan op een gebloemd dienblaadje. Ik ruik de geur van port in het lege glas. In het andere glas zit nog sinaasappelsap waarvan het vruchtvlees naar de bodem is gezakt. Het lijkt onaangeroerd. Vanuit de donkere slaapkamer hoor ik gemompel. ‘Goedemorgen’, zeg ik vrolijk mijn hand reikend naar die van hem. Zijn witte sluike haar lijkt op een versleten ragebol die te lang ergens tussen heeft gezeten. Zijn mond is ingevallen, waarschijnlijk liggen zijn tanden nog in het daarvoor bestemde bakje. Hij blijft verbaasd kijken en schud dan onbegrijpelijk zijn hoofd. Hij staat op en ik loop voor hem naar een deur waarvan de klink is afgebroken. Tegen de wit met kalk beslagen tegels hangt een touwtje. ‘Twee keer trekken’ zegt hij. ‘Dat verroeste ding hapert.’ Het licht gaat aan. Een felle oude tl buis verlicht de te kleine ruimte waarin zich een slang bevindt met daar aan een gemonteerd iets wat lijkt op het uiteinde van een gieter maar dan zonder sproeikop. Ik draai me om en kijk naar zijn houding. Ongemakkelijk en wantrouwig. Hij is mager. Daar staat hij aandoenlijk in zijn wit verwassen ondergoed. Zijn hemd zakt aan een kant van zijn knokkelige schouder. Zijn armen hangen lang naast zijn uitpuilende heupen die overgaan in een stel kromme magere benen. Ik knik de kant op van de rubberen mat. Hij weet zijn plaats. Met zijn rug naar mij toe en zijn gezicht strak tegen de muur. Als hij zich niet omdraait zet ik de straal op hem. Een wat harde straal. Zijn huid beweegt onder het water als golfplooitjes. De kalk op de witte muur wordt glazig. Hij bibbert en ik wikkel een grijze handdoek met rafels om hem heen en dep zijn wangen droog. Ik voel zijn gezicht tussen de handdoek en mijn handen. Over zijn schouder kijk ik in het licht beslagen spiegeltje. Zijn rug tussen zijn schouderbladen is hol. Mijn haar bedekt aan de zijkant vier kalktegeltjes. Het plakt. Ik voel zijn arm tegen de mijne en hij trekt  ‘m verschrikt weg. Verroeste nauw hier zegt hij. Zwijgend trek ik mijn schouders op en glimlach. Zijn gezicht betrekt als ik zijn overhemd help dicht te knopen. Bij het bovenste knoopje pakt hij mijn hand en ik laat hem. Ik laat hem met twee bevende handen de pietluttige kleine knoopjes vast maken. Hij stapt in zijn grauwe overall en zet een pet op. Knal blauw met een reclame tekst van een bouwbedrijf en nestelt zich naast de kachel in zijn stoel bij het raam die uitkijkt op een diepe kreek.
Als ik gedag zeg zie ik zijn pet iets omhoog gaan. Hij knikt.  

Gezellige mam ?

00.40 en ik zie auto lichten in de verte de straat inrijden. Gelukkig denk ik , daar komt hij. Hij werd wel veilig thuis gebracht van een feestje … maar toch, je weet het maar nooit …

Ik doe de deur open en  hoor mezelf hardop dingen zeggen en vragen. Heel vrolijk geef ik hem een vriendschappelijke vertrouwde box. ‘Hee m’n vent, hoe was het?, was het gezellig?’ Hij mompelt met zijn lippen op elkaar iets onverstaanbaars van kei gezellig. Geeft me een kus met een welterusten er achteraan en hij loopt de trap op.

Ik staar nog even door de raam naar buiten en denk.

De vraag of er is gedronken heb ik overgeslagen. De opmerking dat ik ongerust was voor heel even omdat het na half 1 was heb ik niet genoemd.  En ik denk aan eerder op de avond. Want ben ik nou wel een leuke moeder? Doe ik het allemaal wel goed? Vinden ze het hier wel gezellig?  Vroeger toen ik een jaar of twaalf was en een pop als kind behandelde was zo naief eenvoudig. Pop annabel legde ik op bed en ze sliep. Haalde ik er uit wanneer het mij uit kwam en ook al praatte zij niet terug ik vond dat ik het heel goed deed als mam. Ze had tenslotte altijd een ander jurkje aan. En had ik een paar dagen geen zin in haar dan gooide ik pop annebel in een hoekje en ging eens lekker een tijdje wat voor mezelf doen.

De kapper heb ik eergisteren onder een paniek gedwongen telefoontje tot een afspraak gekregen. De twee jongsten moesten en zouden geknipt. Want dat had ik tenslotte beloofd. En Mam, ‘je beloofd altijd alles en je doet er nooit wat mee.’ Dus kapper net voor sluitingstijd.   “Mam, mag ik nu nog weg vanvond?’ Nee jongen, het is al 21.00 uur en dat feestje op school is nu toch al bijna afgelopen.’ Ja maar ik wil!’ Ja maar je wou ook perse naar de kapper en gister wou je niet naar dat kinderachtige halloween! Kom , mam doet een stokbroodje in de oven en we kijken gezellig de voice.  ‘Nou  wat je gezellig noemt , ik ga naar boven!’  Licht aangeslagen sta ik onder aan de trap nog een soort van trapleuiningrede te houden in alle verzoening, en om mijn voelbaar opkomende schuldgevoel te relativeren. Maar er wordt geen gehoor aan gegeven. Terwijl hij van zijn paps ook niet meer weg mocht is hij is toch echt alleen boos en teleurgesteld in zijn stomme mams.  Gelukkig zit dochterlief met kleinste en paps wel gezellig op de bank.

Ik schenk de glaasjes vol, maak kruidenboter en snij wat stokbrood. Doe wat tapenade in een schaaltje en steek  ondanks de weg gevallen sfeer wat kaarsjes aan.

Jongste huilt. Oorpijn. Hij wil geen zetpil, wil ook geen oordruppels. Wil wel dat mams haar mond houdt met zeuren want ik zou het niet snappen. Huilend loopt ook hij de trap op. Ik met druppels in alle goede en bezorgde bedoelingen er achteraan. Paps roept nog dat hij beter druppels in zijn oor kan doen, want dan is het morgen over. Onder veel bombarie zitten er niet veel later toch druppels in zijn oor. Vijf in plaats van drie. ‘Zie wel mam dat je niks kunt, nu is de pijn wel weg, maar nu staat mijn oor weer op een andere stand he, nu hoor ik weer niks, omdat jij die rare trutdruppels er zo nodig in moet gooien. Bedankt hoor mam!'  Welterusten knul, hopelijk is het morgen over!

Dochterlief die normaal bruist van de energie en torenhoog lacht, ligt er zonder vriendje wat verloren bij. Pap geef de paturain ’s aan vraagt ze. Dat hebben we niet vanavond schat hoor ik ‘m zeggen. Oh, is mam dat weer vergeten zeker, bromt ze er gelijk achteraan. Nee, want paps is om de boodschappen geweest, neemt hij het voor me op. Nou geef dan maar een stokbroodje met die andere troep en dan ga ik naar bed. Ik nestel me gezellig tussen man en dochter in op de bank en kijk haar verbaasd aan. Naar bed? Vraag ik.  ‘Ja mam ik ben moe en moet morgen werken. Trusten en have  a nice evening together with daddy. Is toch ook wel eens lekker saampjes op de bank.
Dat wou je tenslotte toch zo graag. Je roept al weken ik heb geen minuut meer voor mezelf overdag en dat ook je avonden al worden afgenomen. Dus whalla mamsie, tast toe …   en ze giegelt op de trap om haar betoog.

En terwijl  ik Ilse de lange nog iets hoor zeggen over emoties en dat het haar raakt, raak ik manlief aan. Maar die slaapt. Oke logisch denk ik. Hij had tenslotte zijn nachtvlucht naar huis en was al ongeveer 24 uur op.  Ik maak hem wakker en zeg dat hij voor mij niet op hoeft te blijven en dat ik wel wacht op de oudste knul.  En ook manlief loopt zonder enige twijfel de trap op. Zelfs de hond neemt plaats op haar nachtkussen. Ik schuif de gordijnen dicht. Blaas alvast de kaarsjes uit en wacht samen met Humberto Tan en de rest aan zijn gezellige tafel van ‘Late night’, op oudste knul.

Ik ben tenslotte mam.

 

 

 

Vakantie buiten alle zinnen ... 4e en laatste deel

Als ik de laatste dag de koffer zie staan, schrik ik. Mijn drie zwarte jurkjes liggen bovenop. Ik weet het zeker. Maar manlief die blij is dat hij ‘m dicht heeft gekregen met cijferslot en al weigert hem te openen. Hij staat al veilig in het speciale daarvoor bestemde klaar voor vertrek halletje vanwege vroeg uit checken kamer, maar nog wel een dagje resort verblijf.  Ik zet het bijna op een gillen. Hij weet namelijk dat zwart niet bovenop mag. Zwart is negatief. En we moeten verdorie nog met dat akelige vliegtuig mee. Dat is naar mijn dwangneurotische idee de goden verzoeken. Ik eis de koffer open anders wordt het een zeer zwaar laatste dagje. Manlief draait bijna met licht geweld en inhoudende frustratie qua onzinnigheid van de eeuw de cijfercode. Ik zucht van zinnige opluchting. Ik leg drie gele zwembroekjes op mijn zwarte jurkjes. Gered. En nu draai ik de slot code.

Zou de lifeguard bij het zwembad ook een code hebben vraag ik me af, hij draagt namelijk al acht dagen een gele broek en een knal rood shirt. De code van de zin in zijn beroep is dat hij twaalf uur per dag op zijn fluitje blaast bij de drie zwembad glijbanen. Hij is heel streng en ook zijn uiterlijk is nors. Zijn kuiten daarentegen zijn soepel en glimmend.

Als m’n Bing deze laatste dag in gesprek raakt met de moeder van de meisjes met de Dora zwemvleugeltjes, zet ze haar zonnehoed even af. Hij met zijn kroeskrullende kleine meisje op z’n arm lacht verleidelijk en kijkt haar net iets te lang aan. Zij lacht ontspannen terug. Is dit de zin van vakantie? Moesten zij dit allebei over de grens waar lucht en wolken voor nodig waren trotseren om nog meer zin in leven te krijgen. Of in hun geval opnieuw zin in leven. Ik draai me op m’n buik en laat m'n duidelijk leiding nemende soort van Bing met een gerust hart met rust.  Tussen de palmbomen  door zie ik m’n jonge verslaggever aan komen. Even stopt hij, maakt een move en praat door zijn microfoon. Ik glimlach. Hij is licht autistisch met een lichte verstandelijke beperking. Ineens valt mijn blik op onze regenboogbal. Ik roep in een opwelling zijn naam. Dave. Ik heb zijn zusje het horen roepen, dus ga er vanuit dat hij zo heet. Dave kijkt op en ziet me. Loopt achteruit en weer terug. Druk gebarend en verslaggevend. Ik reik hem de bal van een afstandje. Dave doet vier stappen vooruit en anderhalf terug. Als hij dicht genoeg bij me is, vraag ik of hij de bal misschien wil hebben. Hij duwt de microfoon naar m’n mond en ik herhaal als een inval verslaggeefster voor de tweede keer of hij de bal wil hebben omdat wij straks vertrekken. ‘Jammer’, is al wat Dave zegt.  En hij zet het op een rennen met de bal onder zijn arm naar zijn familie toe, waar hij druk pratend in mijn richting wijst. Zijn bril met zwart montuur van Ray ban maakt hem net dat beetje extra Dave. 
Twee uur voor vertrek kijk ik nog eens goed rond. Al deze acht dagen met al die zelfde mensen die het resort maken tot een oase van één van mijn beste vakanties tot nu toe,  heb ik bewonderd. Bewonderd voor het kei harde werken wat zij doen, om het mij en alle andere vakantievierders naar hun zin te maken. Elke nieuwe goedemorgen uit de mond van het animatie meisje uit Moldavië die acht maanden lang haar familie achter laat voor dat kleine beetje verdienste , liet me de zin van vakantie niet zin, maar de zin van en om voor te leven. 
Acht dagen de zelfde gezichten achter de bar en al deze dagen dezelfde kamermeisjes. Dezelfde trap naar beneden waar die lieve turkse man de pad elke morgen watervrij maakte van het nachtelijke tuinsproeien. Ik ga daar van houden op mijn manier. Daar krijg ik iets vertrouwds mee. En als dan zo’n laatste dag is aangebroken en ik het enorm naar mijn zin heb omdat mijn gedwongen vakantiedagdelen eindelijk op zijn, word ik weemoedig.  Ik denk dan gelijk wat heeft vakantie voor zin. Op vakantie gaan is zo ongeveer alles achter laten waar ik van hou, en terug is alles achter laten waar ik net wat mee ben begonnen.
Waar ik onbewust in levens ben gestapt. Stiekem en van een afstand. Maar net dichtbij genoeg.
En net als ik op wil staan en weg wil wandelen uit mijn vakantie oase. Komt m’n verslaggever. Zijn koptelefoon stijf op z’n oren geklemd, z'n microfoon tegen zijn druk bewegende lippen. Ik blijf staan en kijk hem net niet aan. Hij komt dichterbij. Nog een stapje dichterbij. Hij laat zijn microfoon zakken en vraagt, “ heb je whapp?”  Ik ben verbaasd en geef hem het whapp nummer van dochterlief, want ik heb geen whapp. Hij zwaait bij de vertrekhal met zijn microfoon en draait om. Verslaggevend. Manlief trekt de koffer. Met cijfercode en zwart onder geel.

Gisteren hebben wij een spreekbericht ontvangen. Met de vraag of we veilig waren geland.

Groetjes Dave. 'cut'.

Dave bleef nog zeker twee weken daar. Hij had zin in vakantie!

 

 

Vakantie buiten alle zinnen ... Deel 3

Op de pier loopt hij wild heen en weer. Ook zijn stappen zijn systematisch en geteld. Op zijn hoofd en oren staat een dure koptelefoon. Een echte beats. In zijn hand heeft hij een nep microfoon die hij steeds naar zijn mond brengt. Aan zijn gebaren te zien maakt hij een verslag. Hij doet dit zo echt dat het is alsof hij midden in een oorlogsgebied  staat en met gevaar voor eigen leven verslag uitbrengt voor CNN.  Ik zet mijn zonnebril af en loop langs hem heen. Zijn leeftijd is moeilijk te schatten maar ouder als zeventien is hij niet.Hij kijkt me net niet aan en draait zijn hoofd recht vooruit. Negeert me, terwijl hij een gebaar met zijn handen maakt en roept ’cut ’.

Bij de tafel vol watermeloenen staat een vrouw. Haar twee blonde dochtertjes met Dora zwemvleugeltjes om hun armpjes jammeren dat ze liever een snoepje willen. De vrouw probeert gelukkig te kijken en waarschijnlijk te zijn. Ze probeert zo vrolijk mogelijk te doen, maar ik zie gewoon dat ze dat niet echt is. Haar ogen staan neerslachtig onder haar grote zonnehoed. Aan haar ketting om haar gebruinde nek hangt een foto medaillonnetje. Als ik dichterbij kom zie ik dat ze hem op haar hart draagt. Ik leg de watermeloen terug en stap vanuit de schaduw cirkel in de zonovergoten wereld.

Als ik die late middag aan tafel een man passeer voel ik zijn ogen op mijn billen prikken. En ik draai om. Hij schrikt. Haalt schuldig zijn schouders op en tovert een glimlach. Ik lach voorzichtig terug. Een soort Bing van GTST. En al kijk ik bijna nooit naar die serie ik hou niet van Bing. Het kleine meisje voor hem aan tafel wrijft haar lange kroeshaartjes uit haar lieve gezichtje. Als ik voor de tweede keer m’n bordje wil gaan vullen, vlechten twee getinte sterke handen het kroes haar van het meisje. Dit doet hij zo geroutineerd dat ik even blijf staan. Hij straalt hierbij zoveel genegenheid uit dat ik er warm van wordt. Kleine dunne sliertjes haar maakt hij tot een verweven kunstwerkje. Ik zou een gesprekje aan willen gaan. Hij fascineert me en maakt me nieuwsgierig. Maar een beetje raar om bij een soort van wildvreemde Bing aan tafel te gaan zitten en m’n eigen kroost in verbazing achter te laten, dus loop ik met moeite door.
Hij loopt achter me aan en in mijn nek hoor ik in gebrekkig Nederlands 'Goede avond ' fluisteren.  Zonder echt te hoeven zien wie mij dat wenst antwoord ik 'goede avond' terug. Bij de witte rijst maakt hij zijn grote hand los van het kleine handje die de zijne omklemd. En voor de tweede keer vraag ik me die dag af waar in dit geval niet de papa maar de mama is.
Mijn verslaggever van die morgen met nep microfoon danst niet veel later in zijn eigen wereld. Los van alle drukte en warmte om hem heen. In zijn wereldje is hij duidelijk gelukkig. En glimlach ik voorzichtig naar ‘m. Hij schrikt van ons oog contact en maakt zich uit de voeten. Druk verslaggevend van het gebeuren.

De zin van vakantie deze dagen is  voor mij nog steeds een raadsel als ik langzaam verdwaal in de mensen om me heen. En doordat ik de rustigste vakantie beleef aller tijden laat ik me kopje ondergaan in het bestaan van hen die mij onbewust aantrekken.  En net als ik verder wil lezen in het tijdschrift de Linda , over een artikel waar de dood van een vriend en zijn urgente verlangen terug naar hem en de tijd van toen en hun onvergetelijke vakantie samen nogal meeslepend is, glijdt mijn soort van Bing van de glijbaan en voel ik de water spetters op m’n wangen.

 

Vakantie buiten alle zinnen .... Deel 2

De zin op het vliegveld bleef hangen in mijn hoofd toen ik haar zag lopen. Het was de diep doordringende zin die hij nogal iets geïrriteerd hardop uitsprak. Ver achter haar man en twee kinderen liep ze aan. Tenminste het jongetje, ik denk hun zoontje , hield haar nauwlettend in de gaten en liep ongeveer zestien stappen voor haar , wat de afstand naar zijn vader toe toch net wat dichterbij maakte. Zij had de paspoorten. Zij had ook moeite met lopen. Haar benen konden na enige stappen observatie niet krom. Haar stapjes waren klein maar haar lach was breed. Haar zonnebril stond al op haar hoofd. Niet veel later zaten zij schuin achter mij in de lucht. Waar haar man, zittend aan het gangpad een vluchtgesprek aan ging met een blonde spring in het veld. Er zat alleen een gangpad tussen. Zij met moeilijke benen keek door het raampje de wolken in.

Op het resort aangekomen , begon mijn oase van rust. Overzichtelijk en alles binnen handbereik en zicht. Ik heb ze los gelaten. Hier kon niks gebeuren dan enkel puur genieten van manlief en onze vijf pubers. Alsof ik in een paradijselijk gevangenschap in vrijheid verbleef waar alle mensen van verschillende culturen het zelfde zijn en een zelfde doel hebben. Ik voelde me zo vrij in de zin van schroom dat ik zelfs mijn teen nagels heb gelakt. Voor het eerst. Ik ben daar het type vrouw niet naar. Maar kon het azuurblauwe kleurtje niet negeren. Tien tenen in gelijkheid met de golfjes van de middellandse zee. Mijn lach is niet van mijn gezicht geweest. Druppeltjes van de goddelijke hitte hingen aan mijn lippen. Spiegels heb ik vermeden. Ik voelde me vrij. Met mijn haar in een witte zakdoek geknoopt liep ik , volgens dochterlief als de ultra verkeerde versie van Marilyn Monroe lichtelijk voor schut, maar paradeerde ik in alle zelfverzekerdheid bewust van mijn te kleine bikinibroekje door alle minuten en delen van de dagen heen. Op sommige uren van de middag leek de zee zelfs alleen van ons. We hadden ‘het’ kunnen doen hoor, manlief en ik,  daar in het water ver turend van ons af. Staand op de scheidingslijn van de boeien met af en toe een golf zout zee water als verkwikking tegen m'n kin. Met het dikke touw voelend tussen mijn tenen voor het evenwicht in durf te leven.  Maar het werd tijd de kant terug te vinden en ijsblokjes te vragen met een schijfje citroen in de cola.  En om met een wit wijntje en biertje aan de rand van het zwembad bij de palmboom te gaan zitten. De zin van betekenis door het ontbreken van pittoreske straatjes waar ik anders uren door heen zou kunnen dolen en een lege camera is dat ik me vanaf dat moment heb  laten verdwalen in mensen.  Ze hebben me mee gesleept zonder dat ze er erg in hebben gehad. En toen ik als eerste werd aangetrokken door hem , die ik zag op de pier , waar je zo heerlijk hoog vanaf kon springen begon mijn dwaaltocht …..

Vakantie buiten alle zinnen .... Deel 1

Ik tel de dagen af in twee delen. Dat gaat sneller. Of dat lijkt sneller te gaan. En dan heb ik het over onze vakantie dagen. Vakantie naar en in Turkije dit jaar.

Van tevoren als we nog thuis zijn begin ik al met tellen. Eerste dagdeel duurt tot twee uur in de middag en de rest van de dag is het tweede deel. Abnormaal weer natuurlijk!  Maar mij moet je niet al te ver van de watertoren plaatsen. Ik kan namelijk niet lang van huis. En dat niet alleen. Want daarbij komt ook nog eens dat ik hier thuis al koppen tel tot in den treuren laat staan tot duizenden kilometers over de grens waar ze taal nog bestemming spreken. Ik tuur en focus iedere minuut van de dag naar vier blonde kopjes , gekleurde zwembroeken en een ieniemienie bikini. Twee meter uit mijn richting en ik schiet in stresspositie. En dat gemengd met m’n viervoeter verlating schuldgevoel en je kan me op vegen.  

Twee jaar geleden niet hoor, toen had ik er zin in. Wat nou veertien dagen Spanje te lang? Wat nou heimwee? En welke watertoren??  Nee, toen zag ik me voor vertrek al weer helemaal zitten aan het Spaanse ontbijtje bij ons vertrouwde bakkertje om de hoek. Voelde in m’n benen al het Spaanse leven weer op gang komen en kon de geur van zand zee citroen en sandelhout al op 600 km afstand ruiken. Maar nog voor we toen de laatste koffer uit de auto hadden , vielen de eerste regendruppels en de laatste was dag elf nog niet gevallen. We zijn met ons luchtbed over de Spaanse modder naar de auto gedreven en hebben niet meer achterom gekeken. Ik was vast besloten. We slaan een jaar over. Maar dat werd een wintersport en skiede ik tegen alle i love sneeuwvlokken in, ( not )  achter elk kind aan om als eerste de lift te bereiken voor er eentje per ongeluk eerder dan ik de piste op  kon verdwijnen.

Ik heb toen zelfs in drie delen de dagen af geteld. Dus hoe of wat er in godsnaam gebeurt moet zijn vier maanden geleden toen ik heb ingestemd om voor het eerst met z’n allen te gaan vliegen naar voor mij het hele en net iets te verre Turkije? Geen idee ! Ik hou van pittoreske straatjes, van kleine restaurantjes met eigen gemaakte zure mayonaise, van lange lege stranden met een verdwaalde gitarist op een afgebroken houten steigertje, van kleine souvenirs winkeltjes met schelpenkettinkjes, van kleine marktjes met geurende zeepjes.  Waarschijnlijk had ik geen keus. Manlief en de rest van ons gezin hebben mij geen keus gegeven. Gedwongen heb ik de koffers gepakt vorige week. En steeds gedacht,  “wat heeft het voor zin om op vakantie te gaan? “  “Wat heeft vakantie voor betekenis  ”? Rust? Ja, in mijn achtertuin met een boek ! En met alles veilig om me heen in een vertrouwde straal van twee meter. Wie gaat er nu tig hoog en gevaarlijk ver vliegen om in een gloeiende hitte van een glijbaan te glijden? Onzinnig denken kan ik , dat weet ik.  Maar ik ben er in Turkije achter gekomen wat de zin van de vakantie voor mij is. Tenminste deze vakantie! Want wat eerst zo buiten zinnig onzinnig leek, heeft enorm veel zin gekregen.

En dat begon al een beetje met het inpakken van de koffers. Ééntje om precies te zijn. Dochterlief met vriendje een koffer, en wij met z’n vijfjes in één koffertje. Want wat heeft het voor zin om veel mee te nemen?

En op Schiphol begon de andere zin ….

 

 

 

Elke dag maar zeker de woensdagavond.

Zeven uur slaat de klok. Vanavond klinken de anders zo warme slagen ineens harder. Veel harder. Het is woensdagavond en normaal zette ik dan rond deze tijd het voorwiel van mijn fiets in het fietsenrek. Had ik de mensjes voor de raam al gedag gezwaaid en snoof ik door de openschuivende deur de geur van oud en zorg op. Liep ik de warme rustige gang in en las ik bijna alle naambordjes op de deuren.  Opende ik zijn deur en keek ik of de kraan in zijn keukentje niet drupte. Ademde ik  zijn warmte en rust in en streek ik neer tegenover hem op het voetenbankje. Hij zou me dan iets verdwaasd hebben aan gekeken en door zijn opgetrokken wenkbrauwen  laten weten niet precies te kunnen zeggen wie ik ben. Maar met een “ Hela “ ik had jou niet  verwacht laten horen in zijn stem blij te zijn iets bekends te zien. En daarna wanneer we de koffie op zouden hebben ineens mijn naam opgelucht hardop uitspreken. Waarna hij me wijs zou maken wat voor weer het morgen zou worden en uit welke hoek de wind zou waaien. Dat hij trek zou hebben in een rood wijntje en ik de rol pepermunt  daarbij alvast zou open maken. Hij zou zonder erg mijn behoeftige rustpunt zijn. Hij zou me een gevoel van  wel behagen geven door zijn niets zeggen. Door het staren naar zijn hoed zou hij me het beeld geven van fietsen in de vroege morgen als iedereen nog stil is maar waar de zon hoog boven de windmolens al van zich laat spreken. Waar een gloed van ochtendgloren zich over het dauw natte gewas laat vallen. Waar het water in de slootjes zachtjes verder kabbelt en zijn wielen van zijn fiets de spaken glimmend voortdraaien. Zijn groene fietstassen zouden muziek maken op de hobbelige zijkantjes van de weg, door wat losse schroefjes tegen zijn duimstok en 't lege appelmoespotje voor het eventueel nemen van een watermonster. Hij zou me op laten schrikken door een zingend psalm en ik zou hem bijvallen. We zouden zingen over ,’ wel gebaande wegen in de hete middagzon.’  En van “ gestorte milden regen want Gij zijt de bron.’  Hij zou zijn handen samen vouwen en Amen nog zeker drie keer herhalen. Hij zou zijn ogen dan bemoedigend naar me dicht knijpen en met een tevreden knikje mij laten zien wie hij is. Ik zou genieten van zijn rust.  Daarna zou ik de klok 8 uur horen slaan en zijn lampjes aan doen. Hem een kus op zijn hoofd geven en zeggen tot morgen.

Nu slaat het hier zo op zijn klok 8 uur. Maar mijn fiets staat onaangeroerd. En morgen is het weer gewoon een morgen. Ik trek alvast een lampje aan.







 

Klein in volwassen

Ik hoor het mezelf gewoon zeggen.  Ik herhaal het nog een keer in mijn hoofd. “Ben je daar niet te oud voor".  En hij is pas 12. En dus nog kind.

Maar ga ik niet ook al te ver  mee in deze maatschappij van snel opgroeien en het liefst met zoveel mogelijk ‘volwassen ’dingen en spullen.  En niet te vergeten zo snel mogelijk volwassen gedrag. Oké ze voetballen en spelen  op het pleintje met een bal  waar gele stippen op staan. Dat is natuurlijk ook al niet echt een échte voetbalbal. Maar ze spelen ook hard. En de schuttingtaal is ook volwassen hard. Hard spelen ze ook voor de Playstation. Een spel wat eigenlijk te onvolwassen is qua  spelregels. Want die zijn in deze maatschappij niet getolereerd. Ook zegt mijn twaalf jarige als ik hem binnen roep om half negen ’s avonds nu het langer licht is, dat het ‘belachelijk’ vroeg is en zich schaamt dat ik hem als overbezorgde moeder van het pleintje kom halen. Alsof hij een klein kind is.  

Onze tien jarige zorgt wel dat hij op tijd thuis is, want dan kijkt hij namelijk  de ‘volwassen’ serie van rtl vier. Waar begrippen van dood , seks  en vreemdgaan een grote  rol spelen,  maar wat ze vaak tot de werkelijke kern vergeten uit te diepen.  Zo wordt het al heel normaal gevonden om als tienermoeder je kind heen en weer te laten slingeren tussen zijn echte paps en mams en de nodige koffertjes met drugs.   

De smart social mediawereld is bij de oudste later begonnen terwijl  nu de jongste  al beter zijn weg weet te vinden dan wij als ouders op het gebied van installeren en down loads. En wij volwassen ouders surfen en verbazen dan lichtelijk onvolwassen mee. En worden voor dom aangezien.
Ze Whappen er tegenwoordig op los of we even per direct geld over willen maken omdat er tussen de schoollessen door uitgebreidt 'geluncht' moet worden,  waar je als ouders alleen gaat eten bij speciale gelegenheden.

De ‘oudste’ twee praten hier vaak net al iets té volwassen, en niet alleen onze twee, want ik hoor veel herkenning als ik ergens anders ben en bij toeval een gesprek op vang tussen ouders en hun puber. Je zou als ouder bijna het gevoel krijgen een vriendin of vriendje te zijn van je eigen dochter of zoon. Leuk! In sommige opzichten. En gezellig, ook in sommige opzichten. Een wijntje drinken op een terrasje met mijn bijna 17 jarige dochter is gezellig, maar voelt toch net nog heel verkeerd.

Te volwassen misschien. En ik als mam misschien iets te tolerant.  Want is mijn ouderlijke respect en gedrag grens  overschreden, corrigeer ze dan maar eens terwijl de kurk nog op de fles moet.

En nu, nu wil ons bijna volwassen viertal ineens van alles hebben.  De één wil de nieuwe soort step! Een spacescooter ,  terwijl hij bijna afzwaait van de basis school en de wijde stoere snel volwassen wordende wereld intrekt, en over drieenhalf lente seizoen op mag voor zijn rijbewijs.  De ander wil een hamster, met kooi en gekleurde speelse tunneltjes, terwijl hij tegelijkertijd een kaartje wil bemachtigen voor een of ander té volwassen concert in de buitenlucht en dan waarschijnlijk ergens blijft slapen. En de jongste hangt op dat zelfde moment om mijn nek omdat zijn knuffel kwijt is, en gisteren nog riep dat "Bing een open relatie wil."  En onze oudste vraagt om even te kroelen omdat haar dag zo zwaar is …

Ik hoor het mezelf  hardop vragen. “Zijn jullie daar niet al een beetje te oud voor.”

 

 

 

Speurtocht ....

Vanmorgen kreeg ik te horen dat er een speurtocht wordt gehouden. Onze jongste sproet heeft dat samen met een vriendje georganiseerd. Hij was het alleen vergeten te vertellen. Ze komen niet allemaal zei hij er nog bij , maar wel zo ongeveer 17 kindertjes doen er mee.

Of ik even snel wat verschillende soorten snoep wil gaan halen.  In zakjes wil doen , zo dat iedereen aan het eind toch iets heeft gewonnen.  De speurtocht staat in het teken van de “krant”. Ook door onze sproet en zijn vriendje verzonnen. Deze twee maken elke week een krant met artikeltjes over wat er die week allemaal voor vrolijks heeft af gespeeld in de klas.

Vanmorgen had ik bij het horen gelijk een klein ingehouden  aanvalletje van hysterie.  Ik dacht in mezelf om  sproet zijn pret niet te verpesten, Wat???  17 kinderen? Hier verzamelen? Hoe? En verantwoording en alles blijft vast ook nog spelen? Een speurtocht?! Lekker verward? Daar gaat m’n vrije rustige middag.

Tot dat ik ook een krant lees. De gewone ochtendeditie vol wereld nieuws. En het maakt me licht misselijk.  Verschrikkelijk misselijk tot aan kokhalzend toe,  als ik daarna in ons stille rustgevende huis met dak en het dorp nog vredig aan het wakker worden is , de verschrikkelijke beelden zie op het internet van de bombardementen in Syrië. Mijn zus was daar maandag al helemaal van slag van en ik durfde niet te kijken. Maar het stukje in de krant en het woordje speurtocht laten me voelen dat ik dit wel moet doen. Een burgeroorlog die al twee jaar duurt.  Hier op het aanrecht ligt een nog warm heerlijk ruikend vers afgebakken brood,  net wezen halen bij de bakker.  Zonder erbij na te denken. Het is 'gewoon' één van ons dagelijkse benodigheden. Zondag waren er in Syrie twee honderd dood in , om en bij de bakker.  Niet lang daarna opnieuw een verschrikkelijk bombardement in een wijk waar de meeste slachtoffers kindertjes waren. Het beeld van die gillende moeder met haar dodelijk getroffen dochtertje , levenloos in haar armen houdend, maar door angst gedwongen achter latend voor de veiligheid van haar andere kinderen krijg ik voorlopig niet van m’n netvlies. De andere kindertjes werden levenloos op een achterbak van een wagen gegooid, uit hysterische paniek voor het overvliegende gevechtsvliegtuigje. Het gegil van de in het wilde westen machteloos niet wetende wat te doen rond rennende ouders gemengd met het gegil , gehuil, en gigantische paniek kreten van vluchtende kindertjes snijdt door mijn ziel.

Ik mag nooit meer zuchten!!!   Hier wordt een speurtocht gehouden. Hier rennen en gillen vanmiddag net zoveel kindertjes als in die Syrische wijk op die bewuste afgelopen zondag. In Syrië was en is er elke dag een speurtocht naar veiligheid in combinatie met grote angst. Een lange ingewikkelde over onschuldige lijken heen speurtocht naar vrede!   Deze Syrische kindertjes  “speelden’ een zondag buiten omdat het “rustig” leek. In Syrië spelen de kinderen niet,  al lang niet meer. De oorlog speelt met de kinderen. Met het leven van de kinderen.

Ik ga om snoep!  Zakken vol snoep!  Extra snoep !
Crisis?

In Syrië daar is het  écht crisis! En crisis is een woord. En zelfs dat woord zegt niks bij wat daar gebeurt!!!  Daar bestaat geen woord voor !!





 

 

Behalve als 't regent

Nog voor ik  aanbel denk ik wat erg, wat een toestand, wat zielig en wat een opgave. Want ik zie ze altijd samen, eerst met zijn drieën, maar tegenwoordig samen. Zij duwt hem en ze komen elke middag voorbij, door weer en wind, vorst en zon.  Behalve als het regent. Dan wordt hij en zijn rolstoel te nat.

Ineens sta ik daar binnen. En lossen al mijn gedachten op in de warmte die ik voel als ik nog maar op de mat in het rolstoeltoegankelijke  gangetje sta.

Het geluid wat uit de rolstoel komt zijn vrolijke optimistische zinnen zonder woorden, met een onderliggende lach. Ook zij lacht mij breed grijzend tegemoet. Een nieuwe dag met frisse moed zoals elke dag.

Het “werk” wat zij iedere dag heeft aan hem, is zorg. En die zorg doet ze met zoveel liefde en vanzelfsprekendheid dat het mij stil maakt. En zij doet dat ook in stilte. Ze zal nooit klagen, ze fluistert niet eens een zucht als het even niet lukt of moeilijk gaat.  Ze is moeder. Een moeder die al tachtig jaar voor haar inmiddels ruim volwassen kind zorgt met een geestelijk en lichamelijke handicap. Ze is nog nooit met vakantie geweest. Ja één keer, drie dagen met een boot. Bij het aanleggen aan de steiger stroomde haar hart over van blijdschap omdat ze haar kinderen en haar zorgenkind enorm had gemist. Mijn hart heeft een week zeer gedaan zei ze van het huilen over de reling.

Ze heeft geen dag voor haar zelf al die jaren al niet. Eén middagje in de week gaat ze naar een kaartclubje. Maar geen oppas. Haar kind in de rolstoel gaat liefdevol en graag mee.

Zijn gezicht tijdens sinds kort ondersteunde zorg spreekt boekdelen. Hele hoofdstukken van vrolijk en tevredenheid vertelt hij zonder iets te zeggen. Ik lach door en met hem al mijn onzin oordelen en denken weg. Wat een optimisme en wat heb ik een bewondering.
En wat laten zij samen zien dat leven met een aangeboren handicap niet zielig hoeft te zijn. Hij heeft  ondanks dat hij niets tot nauwelijks iets kan, behalve zelf met moeite iets eten en drinken,  allemachtig veel plezier  in het leven. Hij heeft graag een hand vast. Vooral die van haar. Misschien wel een symbolisch groter dan groot dank je wel. Want praten kan hij niet. Maar voelen des te meer. En hij voelt de onvoorwaardelijke liefde van een moeder voor haar kind iedere minuut van de dag. Door haar is hij wie hij mag , wil en vooral kan zijn.  Die lach die hij haar dagelijks geeft maakt alles goed.

Hij klapt in zijn handen alsof ze heeft gewonnen.

Maar ze wint altijd. Ze wint het van iedereen. Tachtig jaar en sterk. Sterk in zorgelijke liefde en liefdevolle zorg. Vanmiddag komt ze weer voorbij, met hem  duwend in de rolstoel, naar haar vierentachtig jarige man, de vader van haar kinderen die op een geriatrie afdeling zit in het verzorgingstehuis. Ze slaat geen middag over.  Behalve als het regent dan wordt hij en zijn rolstoel te nat.

 

 

Zwart Wit

Een jongetje tekent met stoepkrijt. Grote witte vlakken worden wit.

Vindt je wit mooi, vraag ik als ik hem passeer.

Nou zegt hij, ik hou van wit. Met dammen neem ik ook altijd de witte stenen, als ik dan met één steen twee zwarte moet slaan sla ik liever over. Ik heb ook een knuffel, maar ik knuffel er nooit mee. Het is een zebra. En die staat nu hoog op de kast in mijn slaapkamer. Eigenlijk kan ik er niet zo goed van slapen, omdat zebra’s zwart wit zijn. Maar ik heb hem van mijn pappa gekregen.
Echte zebra’s staan veilig ver weg achter een hek. En als ik een zebrapad over wil steken moet ik  altijd  over allebei de strepen, want  dat is veilig hebben ze mij verteld. En sommige doen een spelletje dan mag je je voeten of alleen op de witte of op de zwarte vlakken  zetten. Ik hou niet van dat spelletje. Ik loop er veel liever naast. Pappa zou zeggen kom maar , en hij zou mijn hand stevig in de zijne pakken en aan de overkant mijn hand pas loslaten.  We hebben ook twee auto’s. Een zwarte Audi  en een kleine witte Fiat. Die heeft mamma voor pappa gekocht zonder dat hij het weet.. . Hij glimt eng zwart als de zon schijnt. Ik rij altijd mee in de witte. Maar dan moet mama huilen.

Net als de trouwauto van pappa en mamma , die was ook wit. En de jurk die mama toen droeg was heel veel wit. Ik hou van wit. Pappa’s pak was zwart. Dat heb ik gezien op de film. Mamma kijkt daar bijna elke avond naar. Er zijn ook stukjes in de film zwart wit.

Hij pakt drie snoepjes uit een puntzakje vol met zwart witjes. Kijk zegt hij, nu moet ik er twee terug doen. En hij stopt de twee zwarte snoepjes terug. Ik mag ze wel eten als ik twee witte en een zwarte in een keer pak, want dan wint wit. En dat is goed. Maar de zwarte rondjes blijven altijd achter in het puntje.  Pappa zou  de zwarte opeten.
En dat vindt ik stom.  Pappa moest altijd zwart kiezen. Met dat spelletje ook. Zo’n spel waar je dan zwart of wit moet kiezen. Pappa koos zwart en ineens had hij een heleboel geld. En toen ik wakker werd gemaakt zag ik zijn blije rijke gezicht en daarna gelijk zijn nooit meer bewegende zwart glimmende schoenen.  Mamma lacht niet meer. Zijn zwarte schoenen staan voor altijd naast zijn zwarte paraplu.

Wit . Hij had wit moeten kiezen.

Er lagen wel witte bloemen op de lange zwarte auto. En pappa droeg zijn zwarte pak.
Ik vond het diepe gat trouwens ook zwart.
Zijn handje gaat weer in het zakje en hij pakt drie witte zwart witjes.

Kijk zegt hij, wit.  En hij krijt verder.